Eigenlijk was vrijdagavond bedoelt om rustig anderhalf uur te fietsen. Dit pakte echter anders uit dan gepland. Net na Stompwijk kreeg ik een groepje van 3 renners in het vizier. Ik zat hier handgeklokt 1min30 achter. Langzaam maar zeker liep ik op ze in tot ik in Benthuizen in het wiel zat van de laatste renner. Rustig achter het groepje gehangen tot Hazerswoude. Bij het stoplicht gevraagd waar ze naar toe gingen. Het bleek Meije te zijn. Hier had ik nog nooit van gehoord, maar ik fietste maar mee. Zij kwamen immers ook uit Den Haag. Het bleek te gaan om 1 Nieuw-Zeeland, 1 Canadees en een Nederlander die allen voor Shell werkten. Al gelang de rit was het toch een beetje aftasten om te kijken wat iedereen aan kon. Dus deed ik braaf mijn stukjes op kop, maar dan wel net wat harder dan de vorige. Op een gegeven moment knalden we met 39+ langs de Meije. Dit bleek voor de Nederlander toch te veel van het goede. Ik denk dat hij wel even zwarte sneeuw gezien heeft ;) Er werd besloten om toch wat rustiger aan te doen en zelfs even te rusten. Omdat ik geen idee had waar ik was (Noorden of Nieuwkoop) besloot ik ook maar te wachten. De terugrit was rustig en ik heb veel met de Canadees en Nieuw-Zeelander gepraat. Al met al was het verder dan verwacht en was ik na zo'n 107km in de schemering thuis. Desondanks voelden de benen goed!
Trainingsoverzicht:
107km in 199 min: Gem. 32.2 km/h, Hfgem 139. Zones: H 34.9%, D1 48.2%, D2 12.7%, D3 3.6%.
Heftig.... Zo kun je de Meije ook beleven inderdaad! In een heel wat rustiger tempo beleefde ik hem op een stralend zonnige middag in mei (eerder gepubliceerd als wandelverhaal in Te Voet):
BeantwoordenVerwijderenhttp://zilvervis.wordpress.com/2010/09/15/mei-in-de-meye/